Πόσο πάει η ξεφτίλα;

Πόσο πάει η ξεφτίλα;

Είναι μέρες τώρα που αναρωτιέμαι και έχω ξεχάσει ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για αυτή τη σκέψη μιας και κάθε μέρα που περνάει κι ένα καινούργιο γεγονός δίνει ψωμί σε αυτό το ερώτημα;

ΠΟΣΟ ΠΑΕΙ Η ΞΕΦΤΙΛΑ; Τι κόστος έχει;

Ίσως μια θέση υποδιευθυντή; Μια εξυπηρέτηση για το παιδί; Μια απάντηση σε κάποιο αίτημα που την δικαιούσαι έτσι κι αλλιώς; Ή μήπως κάτι παραπάνω…

Παρατηρώ κόσμο που επιδεικτικά ξεφτιλίζεται έτσι ώστε να έχει μετά το πρόσχημα σε κάποιον που ίσως του χαρίσει κάτι από αυτά που θα έπρεπε να πάρει έτσι κι αλλιώς.

«Να κοίτα! Για σένα τι περνάω… Κλαψ Κλαψ… Κοίτα τώρα τι λέει ο κόσμος» Καταντήσαμε σήριαλ. Τουρκικό, βραζιλιάνικο ή και ελληνικό (μη μένουμε πίσω στη κλάψα υψηλής τηλεθέασης… φτιάξαμε και δικό μας – Το Νησί – άσχετο)

Εν τέλει κοντεύω να μας διαχωρίσω σε

  • αυτούς που έχουν υψηλή ικανότητα φανερής αυτοξεφτίλισης – επειδή λαμβάνουν τα μισά από αυτά που δικαιούνται θεωρούν τους εαυτούς τους προνομιούχους
  • αυτούς που δεν το αντέχουν και σιωπούν, κοροϊδεύοντας τον εαυτό τους κοιτώντας τα χειρότερα και λέγοντας είμαι μια χαρά… άλλο αν το σώμα και η ψυχή τους στέλνει κάθε λίγο και λιγάκι στο γιατρό, μέση που πονάει, μαλλιά που πέφτουν, κιλά που αυξάνονται, δέρμα που ψοφάει κάθε μέρα όλο και πιο πολύ… ναι μωρέ μια χαρά είναι…
  • σε  αυτούς που δεν αντέχουν κι όλο λένε θα φύγουν. Μετά ντρέπονται και το καταπίνουν, μετά πάλι θα φύγουν κλπ κλπ – κάπου στα ενδιάμεσα κοροϊδεύουν κι αυτούς που λένε πως θα φύγουν κλπ κλπ
  • και σε αυτούς που τεντώνει τόσο το σκοινί που λένε «κι αν φύγω… χειρότερα δε θα ναι! τι θα χάσω άμα ζητήσω;» και …επαναστατούν. Ζητάνε δηλαδή τα απλά πραγματάκια που ο καθένας πρέπει να έχει και που οι περισσότεροι νομίζουν πως πρέπει να στρώσουν %#@ για να τα αποκτήσουν.

Και τι γίνεται τελικά… Τα παίρνουν. Έτσι απλά.

Η τρομοκρατία και το όλο κλίμα έχει ένα σκοπό. Να μη ζητήσεις. Γιατί εάν ζητήσεις και το δικαιούσαι… θα το πάρεις. Απλά πράγματα. Όλες οι απειλές, τα τρομακτικά υποθετικά σενάρια έχουν μία και μόνο αιτία. ΝΑ ΜΗ ΖΗΤΗΣΕΙΣ. Γιατί αγαπητέ μου, μία θα στο αρνηθούν, δύο θα στο δυσκολέψουν, τρία θα καραξεφτιλιστούν και απλά στο τέλος θα το πάρεις.

Κρίμα να πρέπει να φτάσεις μέσα σου σε τέτοιο σημείο ψυχοφθόρο… να είσαι έτοιμος για όλα… για να κάνεις το απλό βηματάκι. Και μετά λες… αυτό ήταν;; Για αυτό το μικρούλικο εγώ παραλίγο να πεθάνω; Κι όμως ο κόπος δε πάει χαμένος. Η νίκη δεν είναι τόσο μικρή όσο φαίνεται. Τώρα έχεις κάνει το πρώτο βήμα. Έχεις σκίσει τη μαύρη ομίχλη και πίσω τελικά είναι το λιβάδι κι όχι το τέρας που όλοι ψιθυρίζουν. Ναι άξιζε. Τώρα μπορείς να ανασάνεις. Τώρα τους αφήνεις να λένε όλα αυτά τα τρομακτικά παραμύθια. Αλλά τώρα εσύ ξέρεις…

(Θέλεις να το μάθουν κι οι άλλοι… αλλά θα το μάθουν μόνοι τους κι αυτοί, όταν κι όποτε το αποφασίσουν…. Εσύ απλά το λες)

  1. Κ.Χατζηαλεξίου
    16/11/2010 at 7:14 pm

    Κάλλιο μιαν ώρα κόκκορας, παρά μια ζήση κότα..και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε..

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: