Home > ΕΥΕΞΙΑ, ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΨΥΧΙΚΗ ΕΥΕΞΙΑ, Uncategorized > πίσω απ τις χρυσές πόρτες…

πίσω απ τις χρυσές πόρτες…

Γράμμα από την έφορο του ΣΕΠΤΕ Ελένη Μιχαλοπούλου

Συνάδελφοι καλώς σας βρίσκω πίσω από τις οθόνες μας, μέσα από τις σελίδες αυτού του νέου ιστοχώρου που ο ΣΕΠΤΕ έφτιαξε για όλους εμάς. Με αυτή τη καινοτόμο ιδέα πιστεύω ανοίγουν νέοι ορίζοντες στην επικοινωνία μας. Ελπίζω να καταφέρουμε να δοθούν τα απαραίτητα ερεθίσματα, ώστε ο κάθε συνάδελφος να επιθυμήσει να συμμετέχει σε αυτή την διάδραση. Ελπίζουμε σε μια επικοινωνία με όλα τα θετικά αποτελέσματα που προκύπτουν όταν η εργασία, με σκοπό την πρόοδο σε όλους τους τομείς, είναι ομαδική.

Καθώς οι ιδέες και οι σκέψεις μέρα με την μέρα πολλαπλασιάζονται νιώθω την ανάγκη να πω λίγα πράγματα για μένα και κυρίως για τον τρόπο που λειτουργώ.

Δεν πιστεύω στην τιμωρία.

Στόχος μου είναι να καταγγείλω τα γεγονότα κι όχι τους ανθρώπους. Για αυτό και δεν θα μπω στον κόπο να ονοματίσω κανέναν, όταν χρειαστεί να αναφερθώ σε άδικες καταστάσεις, που έχω εντοπίσει να συμβαίνουν στην Τράπεζα μας. Γι’ αυτό και βρίσκω πιο αποτελεσματική τη χρήση ενός τέτοιου περιβάλλοντος όπως ενός blog κι όχι μια έντυπη αναφορά που θα περάσει κρίσεις κι ανακρίσεις με σκοπό… να τιμωρηθούν οι ένοχοι(??)!

Βρίσκω την τιμωρία αναχρονιστική και μη αποτελεσματική. Τουλάχιστον όχι ουσιαστικά αποτελεσματική. Είμαι σίγουρη πως θα βρω πολλούς που θα εναντιωθούν σε αυτή την άποψη και το καταλαβαίνω. Οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε… και στο σχολείο… μας έδερναν! Είναι λογικό να έχει μέσα μας εδραιωθεί ως πιο σωστή αυτή η μέθοδος. Μετά όμως από 10ετή έρευνα έχω πεισθεί πως η τιμωρία δεν έχει αποτέλεσμα.

Αποτέλεσμα έχει η πρόληψη και η παιδεία. Φυσικά δεν ήρθα εγώ να φέρω αυτή την νέα κοσμοθεωρία! Ήδη στα σχολεία έχει απαγορευτεί η χειροδικία. (Αν και για να εφαρμοστεί στην Ελλάδα εντελώς αυτή η νοοτροπία, θα πρέπει να συνταξιοδοτηθεί μέχρι και η δική μου γενιά! Η αρχή όμως έχει ευτυχώς γίνει και μετά τα σχολεία ακολουθούν οι προηγμένες επιχειρήσεις…) Καιρός είναι να εφαρμοστεί και σε μας μια θεωρία πιο κοντά σε έννοιες όπως αναγνώριση και κίνητρα, παρά στον φόβο και την φαινομενική αδιαφορία!

Στα προηγμένα κράτη και όπου η παιδεία είναι ανεπτυγμένη, η τιμωρία έχει αντικατασταθεί με επιτυχία με άλλες πολύ πιο αποτελεσματικές… και αναίμακτες μεθόδους! Βέβαια όσο πιο ανατολικά είναι τα κράτη και όσο πιο χαμηλό το επίπεδο, τόσο πιο δύσκολη είναι η εφαρμογή τους…

Δεν έχω θυμό απέναντι σε άτομα, αλλά είμαι θυμωμένη με τις συνθήκες που ευνοούν και προδιαθέτουν πράξεις αδικίας. Έχω θυμό απέναντι στην εκάστοτε διοίκηση που επιτρέπει αλλά και προωθεί το περιβάλλον, όπου μπορούν να ευδοκιμεί η αδικία και ο βάλτωση του καθενός.

Εάν κάποιος μελετήσει τις συνθήκες και τους όρους με τους οποίους εργαζόμαστε, είναι εύκολο να κατανοήσει για ποιο λόγο πολλοί καταλήγουν να συμπεριφέρονται ανάρμοστα, με άσχημες συνέπειες για άλλους συναδέλφους… όπου και αυτοί με την σειρά τους, κάποια στιγμή θα έρθουν να συμπεριφερθούν με τους ίδιους ανάρμοστους τρόπους, εκεί που θα μπορέσουν… Θα μου πείτε, δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δεν θα φτιάξουμε χαρακτήρες. Όμως μιας και οι υπάλληλοι αυτής της Τράπεζας θα είναι χρόνια μαζί της, δεν θα ήταν λογικό και στα πλαίσια μιας δια βίου εκπαίδευσης, να οργανώνονται και κυρίως να παρακολουθούνται από όλους αποτελεσματικά σεμινάρια αυτογνωσίας, συνεργασίας και επικοινωνίας; Τι ωραία που θα ήταν εάν εφάρμοζαν οι συνάδελφοι με θέσεις ευθύνης, τις τεχνικές που διδάσκονται σε σεμινάρια, σε ωραίους τόπους κι εξοχές, με θέματα την αυτογνωσία, την ομαδική εργασία και την επικοινωνία. Γνωρίζω πως αυτά τα σεμινάρια πληρώνονται από την Τράπεζα μας πάνω από δεκαετία χωρίς να εφαρμόζονται οι τεχνικές που διδάσκονται. Και τι να σου κάνει μια φορά… όταν το αεράκι θροΐζει τα φύλλα και το κρασάκι ρέει άφθονο… ποιος ασχολείται με… χαμένους; Λειτουργεί θαυμάσια το σύστημα ως έχει για τους λίγους, καλά αμπαρωμένους σε ορόφους, μακριά από τους λεπρούς (εμάς).

Ο σύλλογος μας έχει ζητήσει επανειλημμένα αλλαγές στο σύστημα εργασίας της Τράπεζας. Δεν έχει εισακουστεί. Ίσως εάν αναφέρουμε ξανά και ξανά τα αποτελέσματα των υπαρχουσών συνθηκών, ίσως εάν ευαισθητοποιηθούμε περισσότεροι, ίσως εάν υπάρξει σωστή και ολοκληρωμένη ενημέρωση… ίσως τότε μπορέσουμε όλοι μαζί να προτείνουμε λύσεις που θα εισακουστούν. Ίσως τότε αυτοί που έχουν την ευχέρεια να κάνουν αλλαγές, ξεβολευτούν και υπάρξουν κίνητρα για εργασία, αναγνώριση, ασφάλεια, ξεκάθαρες απαιτήσεις σύμφωνα με τις ικανότητες του κάθε συναδέλφου, εκπαίδευση, σεβασμός στην ιδιαιτερότητα του καθενός, ευελιξία και πάνω απ όλα ανθρωπισμός!

Συνάδελφοι, δεν είναι λύση η πασιέντζα από την μία πλευρά, ούτε η υπερεργασία με γκρίνια και αίσθημα αδικίας από την άλλη. Και στις δύο περιπτώσεις εκφράζεται με παθητική επιθετικότητα από τη μία και με θυματοποίηση από την άλλη, ο θυμός που συσσωρεύουμε τόσα χρόνια εργαζόμενοι σε αυτή την Τράπεζα. Τι έχουν να πουν οι σύντροφοί μας, τα παιδιά μας όταν μας βλέπουν έτσι χλωμούς κι αδιάθετους λες και οι τοίχοι της Τράπεζας βάφουν τα πρόσωπά μας (ή τα πρόσωπά μας με την χλωμάδα τους και τη δυσαρεστημένη έκφρασή μας έχουν ποτίσει με ξινίλα αυτούς τους τοίχους… δεν έχω καταλήξει). Πόσοι από μας έχουμε τη διάθεση και το κουράγιο να ασχοληθούμε με άλλα ενδιαφέροντα στον τόσο αξιοζήλευτο από τους ιδιωτικούς υπαλλήλους ελεύθερο χρόνο μας; Πως να ζωντανέψουμε και να ενεργοποιηθούμε το απόγευμα όταν κάθε πρωϊ πεθαίνουμε ζωντανοί, κάθε ώρα όλο και πιο βαθιά στην τρύπα μας;

Ποιές μέθοδοι στο να αλλάξει αυτή η κατάσταση είχαν αποτέλεσμα; Καμία. Μήπως να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο; Ας το βρούμε όλοι μαζί μέσα από αυτές τις σελίδες… σιγά σιγά με υπομονή και πείσμα.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ

  1. Joy
    30/09/2010 at 10:12 am

    Το άρθρο σου βρίσκει σύμφωνο ένα μεγάλο ποσοστό εργαζομένων σύμφωνα με τις συνθήκες εργασίας. Δυστυχώς δεν είναι μόνο το πως μας διαπαιδαγώγησαν οι δάσκαλοι και πότε θα “καθαρίσει” το εκπαιδευτικό σύστημα από τους υποστηριχτές του, “το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο”, αλλά πότε θα μπορέσουμε να απαρνηθούμε της ρίζες του χουντικού μας συστήματος…. Αυτές οι συμπεριφορές είναι διοικήσεις στα πλαίσια εκπαίδευσης, και όχι μόνο, του Ελληνικού στρατού. Ομαδοποιημένα πρόβατα σε βωμό κουστουμαρισμένων σημαιοφόρων του ελληνικού βουλευτικού μέσου. Τι περιμένεις από τους ανωτέρους σου όταν σε καμία περίπτωση δεν είναι ανώτεροι?! Ζούμε σε μια χώρα που δεν έχει χώρο για ικανούς γιατί τα ικανά παιδία της τα ώθησε να βρουν τον δρόμο της επιτυχίας σε χώρες όπου μπορεί να αναγνωριστεί το ταλέντο τους και να μην σκοτώνουν τον χρόνο τους σε πασιέντζες και προϋπηρεσίες τέτοιου είδους.
    Έχουμε μια ευθύνη γεννηθήκαμε ΈΛΛΗΝΕΣ, φτάνει πια αυτή η καταπάτηση της τιμής του ονόματος που φέρουμε!

  2. 30/09/2010 at 2:46 pm

    A! Ωραία! Κι είχα αρχίσει να αισθάνομαι μοναξιά….
    Δεν μου αρέσει ο καιρός στο εξωτερικό, αλλιώς δεν θα το σκεφτόμουν άλλο… Θα έφευγα. Είναι που τα πρωινά όταν ξυπνάω και κοιτάω τον ελληνικό ήλιο να ανατέλλει, τα βραδάκια στις βόλτες με τις παρέες στις πλατείες, τα χαμόγελα… Πώς να τα αφήσω αυτά για να βρω λεφτά κι αναγνώριση σε άλλες πολιτείες…

    Σίγουρα η αξία μου δεν εξαρτάται από το αν θα βρεθεί «ανώτερος» ανώτερος να μπορεί να ρυθμίσει εργασία απαιτήσεων. Διάβασα πρόσφατα τίτλο σχολίου του Πάγκαλου για το ποσοστό αχρήστων δημοσίων υπαλλήλων.

    Μα πως θα τους ελέγξει η άχρηστη διοίκηση αν δεν τους κάνει πρώτα άχρηστους δημόσιους υπάλληλους; Ο οποιοσδήποτε με προσόντα ταλέντο και ικανότητες προσληφθεί έχει μία μοίρα. Την απόσταξή του στα πρώτα χρόνια που ακόμα… έχει οράματα και τον ξεπεταμό του στην άκρη να γίνει ένα γκρινιάρικο με πολλά πτυχία μιας και ξέχασε να αναπτύξει την τέχνη του γλειψίματος στα χρόνια που πέρασαν αφού είτε το επέλεξε είτε ήταν απασχολημένος να εργάζεται. Όπως άλλωστε λέει και το ρητό, δύο καρπούζια δε χωράνε σε μια μασχάλη.

    Είναι μερικές στιγμές στην καριέρα μου στην Τράπεζα που δεν μπορώ να ξεχάσω. Όταν προϊστάμενος ζητούσε άτομο και έδωσε ρητή εντολή να είναι νέος για να μην έχει απαιτήσεις! Όχι, δεν μιλάω για την υπηρεσία καθαριότητας, ούτε των εργατών… μιλάω για τμήμα που έχει επιστημονικό έργο στην Τράπεζα με προσωπικό με μάστερ όλοι.
    Πώς να παραδεχτεί η διοίκηση ότι έχει τοποθετήσει σε θέσεις ευθύνης ανθρώπους που δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους; Θα πρέπει να αποδεχτούν την ευθύνη τους! Η λύση είναι απλή κι εύκολη. Κάνουμε λίγα πραγματάκια… αυτά που γίνονται κι αποφεύγουμε όσο το δυνατόν την εξέλιξη και το νέο. Άρα θέλουμε συγκεκριμένο προσωπικό, συγκεκριμένους προϊστάμενους κι άσε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να δίνει εντολές και παραεντολές.

    Ξέρετε πόσο καιρό καθυστερούσε να βγει το περιοδικό της Τράπεζας; Με το ζόρι το βγάλανε γιατί τους το επέβαλε η ΕΚΤ. Τελείως άχρωμο κι άοσμο. Έχετε πάρει χαμπάρι την κυκλοφορία του; Υποτίθεται ότι εκεί μέσα γράφουμε εμείς… τη γνώμη μας… Προτάσεις κλπ. Αστείο.

    Ένα πράγμα δεν αρέσει μόνο… όταν η κατάσταση εκτίθεται στη δημοσιότητα. Μήπως; Μήπως έτσι; Ή μήπως ονειρεύομαι; Γιατί για να είμαι ειλικρινής μετά από τόσα χρόνια, δεν έχω εγκαταλείψει. Δεν έχω τάσεις φυγής. Είμαι εδώ και θέλω να δω αυτή τη Τράπεζα να ξεχωρίζει. Α μπράβο! Όπως το πες! Βγαίνει κι εμένα αυτή η ελληνική περηφάνια. Θέλω τα ταλέντα μας να ξεδιπλωθούν! Να αναδειχτούμε. Είμαστε οι καλύτεροι!

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: